Październikowa wiosna

A więc:

Spacer Łodzią poranną.

I cóż, że się tak nie zaczyna?

Kiedy ja chcę i mogę

Wstąpić na nową bytu drogę!

Zgiełk tramwajów

I pozatramwajowych

Wielce szanownych panów -

Październikowy.

Ale jakże on piękny, miarowy!

Futurystycznie,

Przemierzam uliczne okręgi i styczne.

Muśnięta kurzawym miasta oddechem,
Z uśmiechem.

D.Gyal

Somnium

Dziś jeszcze raz ostatni śnić Cię będę

O nieziszczalny

Albowiem niewykonalnym pozostać musisz

Nocą więc w głowie mej nastań

Słodki koszmarze mej duszy

Niech Cię pożegnam dostatnio

Zanim odejdziesz na wieki

Bym mogła wreszcie utulić

Napuchłe Tobą powieki

D.Gyal

Ile Cię trzeba cienić...

Kochany mój,

Jakże Ci pięknie połyskuje

Ta łza jesienna

Z rdzawych powiek okien starowarszawskich

Najdroższy,

Jakże się skrzy urokliwie

Owoc styczniowych chmur

Co przykrył twą nagość pofranciszkańską

Mój miły,

Jakaż Ci powabna wciąż młodość wykwita

Mimo upływu lat

Zielenią belzacko kwaczącą

Jedyny,

Jakiż masz szelest błogi

Tą łąką, tym wiatrem, tą wodą bugajski

Lipcowy

D.Gyal